เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 152 ยายเฉินเข้าสวนต้าหวิน
โรงเรียนชายแห่งเมืองซูโจว ตั้งอยู่ในที่เงียบสงบทางทิศตะวันตกของเมือง เป็นโรงเรียนที่เปิดรับพวกหนุ่มๆ จากตระกูลมีหน้ามีตาในเจียงหนาน
ที่นี่ไม่ได้สอนวิชาที่ใช้ปกครองบ้านเมือง และแทบไม่พูดถึงตำราโบราณ สอนเน้นไปที่การขัดเกลาอารมณ์ ฝึกมารยาทและการวางตัว ให้รู้จักธรรมเนียมของเรือนใน เผื่ออนาคตจะได้ดูแลรับใช้ท่านภรรยา ดูแลเรือน และเข้าสังคมรับแขก
ตอนนี้ ในห้องเรียนกว้างขวางห้องหนึ่ง หนุ่มน้อยวัยกำลังดีกว่าสิบคนนั่งตัวตรงอยู่ ตรงหน้าคือโต๊ะน้ำชาไม้ประดู่ ที่วางชุดน้ำชาเครื่องเคลือบขาว วิชาวันนี้คือชงชา สอนโดยอาจารย์ผู้ชาย
“...วิชาชงชา คือหนทางของการทำใจให้สงบและขัดเกลาตัวเอง รู้จักสังเกตสิ่งเล็กน้อย น้ำเดือดกี่ครั้ง ใบชาคลายตัวแค่ไหน รินน้ำช้าเร็วแค่ไหน ทุกอย่างมีแบบแผน สาระสำคัญอยู่ที่คำว่าเคารพ”
อาจารย์ชายถือที่ตักชาไม้ไผ่ สาธิตการตักใบชา
“เคารพฟ้า เคารพดิน เคารพของในถ้วยนี้ แต่สำหรับพวกเรา สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเคารพท่านภรรยา”
เขาทำอย่างชำนาญมาตลอด ใส่ใบชาลงในถ้วยมีฝา ยกกาน้ำรินสูง น้ำที่เทลงไปทำให้ใบชาลอยวน
“ผู้หญิงดูแลแผ่นดิน รับผิดชอบงานนอกบ้าน จัดการเรื่องทั้งปวง ส่วนผู้ชายดูแลหัวใจผู้หญิง ทำให้เขาไม่ต้องห่วงเรื่องข้างหลัง ตั้งใจทำงานนอกบ้าน แล้วจะดูแลหัวใจได้อย่างไร? ก็มีแต่คำว่ายอมรับเท่านั้น ยอมรับน้ำชา ยอมรับอาหาร ยอมรับความหนาวร้อน ยอมรับน้ำใจ คอยดูแลให้รอบด้าน อ่อนน้อม”