เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 กระดาษหอมหยก
เข้าหนาวแล้ว ท้องฟ้าสว่างโปร่งสูงไกล ตอนเช้าตื่นขึ้นมา ความเย็นลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา
จ้าวเหยียนอวี้ตื่นแต่เช้า ลุกขึ้นจากเตียง หลีหลานซูก็ตื่นตาม แล้วดึงมือกลับไป
เขาเอนพิงหัวเตียง หยิบเสื้อคลุมตัวนอกผ้าไหมบางสีม่วงควันขึ้นมาคลุมไหล่ตามมือ ผ้าไหมนั่นบางเบาเหมือนควัน ยิ่งขับให้ลำคอของเขาขาวราวกับกระเบื้องเคลือบ
เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย คาบสายรัดผมสีม่วงอ่อนไว้ตรงริมฝีปาก สองมือรวบผมไปทางด้านหลัง หวีผมยาวสลวยราวน้ำตกอย่างคล่องแคล่ว เตรียมมัดขึ้น
ภาพคนงามยามเช้าแบบนี้ ถ้าเป็นวันปกติ จ้าวเหยียนอวี้ต้องนั่งเท้าคางมองเพลินสักหน่อย หรือไม่ก็เข้าไปลูบผ้าไหมเย็นลื่นนั่น หรือไม่ก็แกล้งไปเขี่ยให้ผมที่เขาเพิ่งหวีเสร็จกระจุย
แต่วันนี้จ้าวเหยียนอวี้ไม่มีอารมณ์แบบนั้น ชำเลืองมองแวบเดียวก็รีบลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า หลีหลานซูมือชะงักไปนิดหนึ่ง เงยหน้ามองตามแผ่นหลังของนาง ไม่ได้พูดอะไร แล้วก็เร่งมือตาม
ตอนกินข้าวเช้ามีกันแค่สองคน จ้าวเหยียนอวี้ไม่ชอบเอาสามี ๆ ในเรือนหลังทั้งหมดมารวมกันกินข้าว คนเยอะก็เสียงดัง ต่างคนต่างเกร็ง ใครก็กินไม่อิ่มสบาย
นางไม่ใช่ท่านเจ้าบ้านจิตวิปริตในเรื่องโคมแดงแขวนสูงที่ชอบดูเมียกับอนุแย่งชิงกันหรอก นางว่าสงบ ๆ สบาย ๆ แบบนี้ดีที่สุด
หลีหลานซูกินข้าวอย่างสบาย ๆ เรียบร้อย จับตะเกียบกินได้งดงามมาก ส่วนจ้าวเหยียนอวี้กินเร็วกว่าและชุ่ยกว่า ในใจยังห่วงเรื่องบางอย่างอยู่ ถ้ายุคนี้มีมือถือ นางคงอยากจะกอบข้าวไปพร้อมกับเปิดดูซีรีส์คลายเครียดไปด้วย