เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 138 เสียงหัวเราะยังก้อง กลิ่นหอมจางไป
ค่ำนี้ลมฝนมาครู่หนึ่ง ล้างความร้อนแรงจนหมดสิ้น เป่าเครื่องดนตรีเสร็จ ก็หันมาส่องกระจก แต่งหน้าบางๆ ผ้าแพรแดงบางเบา ผิวใสราวน้ำแข็ง ขาวนวลหอมละมุน หัวเราะพูดคุยกับถานเหนียง คืนนี้ในมุ้งผ้าโปร่ง หมอนกับเสื่อเย็นเฉียบ
หน้าร้อนแดดแรงจัด ข้างนอกร้อนอบอ้าวเหมือนซึ้งนึ่ง แต่ในห้องนอนของจ้าวเหยียนอวี้กลับเย็นสบายอยู่เอง
ตู้น้ำแข็งมีหยดน้ำเกาะหนาเต็มผนังด้านนอก ส่วนน้ำแข็งก้อนเล็กข้างในก็ปล่อยไอเย็นออกมาเรื่อยๆ หมอนหยกกับเสื่อเย็นสัมผัสตัวแล้วเย็นไปทั้งตัว
วันนี้จ้าวเหยียนอวี้ได้ว่างหายาก ตื่นจากงีบตอนบ่ายก็ขี้เกียจไม่อยากขยับ นอนอยู่กับกาลวิงกะบนตั่งนุ่ม
นางพลิกตัวหันหลังให้เขา เอนไปข้างหลัง ซบลงบนอกของเขาที่เรียบและยืดหยุ่นอย่างสบายใจ กาลวิงกะก็ใช้แขนโอบเอวนางไว้ตามน้ำ