เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 อวี้เหนียงแสนงาม
วันนี้ แดดบ่ายอุ่นกำลังดี ในหอหลานเสวี่ย เผยโซ่วหรงเอนตัวพิงเก้าอี้พนักกลมไม้สาลี่ตัวหนึ่ง มือหนึ่งค้ำคางแบบไม่ใส่ใจ มือหนึ่งเขี่ยลูกคิด ปลายตาหรี่ต่ำลงเล็กน้อย ฟังแม่นางผู้ดูแลบัญชีรายงานตัวเลข
นางชอบสีฉูดฉาดมาแต่ไหนแต่ไร วันนี้ใส่กระโปรงยาวลากพื้นสีแดงสด ตัวนอกคลุมเสื้อแขนกว้างสีเดียวกัน ผมดำยาวถักเปียหลวมๆ ห้อยลงมาบนไหล่ ข้อมือสวมกำไลทองแท้ฝังหินโมราแดงที่เพิ่งตีขึ้นใหม่หนึ่งวง
“ร้านสามร้านที่ถนนสายตะวันออก เดือนนี้ยอดขายเพิ่มจากเดือนก่อนสามเท่าครึ่ง... ทางโรงพิมพ์ฝั่งตะวันตกของเมือง “นกอินทรีเทพ”ที่พิมพ์เพิ่มสามพันชุด ออกคลังไปแล้วสองพันเจ็ดร้อยชุด ที่เหลือสามร้อยชุดคาดว่าอีกสักวันสองวันจะส่งมอบให้สำนักพิมพ์ตัวแทนจำหน่ายทั่วทุกหัวเมืองได้ครบ... นอกจากนี้ มีเจ้าของร้านหนังสือหลายรายอยากคุยเรื่องนิยายเรื่องต่อไป ราคาที่ให้มาก็ถือว่างามอยู่ แต่ข้าน้อยทำตามที่ท่านสั่ง บอกแค่ว่าผลงานใหม่ของถิงเฉียนอวี้ซู่ยังไม่มีข้อสรุป ก็เลยกั๊กไว้ก่อน...”
เผยโซ่วหรงฟังไป “อือ” รับไปเป็นครั้งคราว ยกพู่กันขึ้นทำเครื่องหมายในสมุดบัญชี พอดีตอนนั้นที่ประตูมีคนมาแจ้งว่า “ท่านเจ้าของร้าน ใต้เท้าจ้าวมาแล้ว”
นิ้วที่เขี่ยลูกคิดของเผยโซ่วหรงหยุดชะงัก เงยตาขึ้นมอง มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม
นางโบกมือให้ผู้จัดการถอยออกไป “เอาละ พอแค่นี้ก่อน ที่เหลือค่อยรายงานทีหลัง ชงชาให้ใต้เท้าจ้าว ใช้ชาหลูซานอวิ๋นอู้ที่ข้าได้มาวันก่อน”