เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 126 ของขวัญปีใหม่
เตียงในเรือนรับรองหลวงไม่ใหญ่โตนัก แต่ปูฟูกหนาแน่น ยังก่อไฟถ่านไว้เต็มที่ ก็อบอุ่นสบายดี
เผยโซ่วหรงถูกจัดให้ไปพักอีกห้องหนึ่ง ซ่งถานจางกับหลีหลานซูต่างแยกกันพักผ่อน
จ้าวเหยียนอวี้ล้างหน้าล้างตาเสร็จ ตัวยังมีไออุ่นจากน้ำอาบก็มุดเข้าไปในผ้าห่ม เซียวเหนียนนอนลงก่อนแล้ว หันหลังให้นาง ขดตัวตะแคง ผมดำหนานุ่มสยายอยู่บนหมอน เกือบปิดแก้มไปครึ่งหนึ่ง เหลือให้เห็นแค่ใบหูกับต้นค้านิดหน่อย
จ้าวเหยียนอวี้โน้มตัวเข้าไปใกล้ ถามเบา ๆ “เป็นอะไรไป? เมื่อกี้ยังดี ๆ อยู่เลยนี่”
เซียวเหนียนไม่ขยับ ไม่ส่งเสียง ดูเหมือนไม่พอใจ เขางอนบ่อย งอแงบ่อย เวลาจ้าวเหยียนอวี้ใจดีก็ชอบแกล้งหยอกเขาเล่น
จ้าวเหยียนอวี้หัวเราะเบา ๆ นิ้วลูบเส้นผมที่กระจายอยู่บนหมอน เย็นลื่นมือราวกับผ้าไหม “คนงามขนาดนี้ มาถึงเตียงข้าได้ยังไงกัน”
นางกดเสียงต่ำ ๆ มีแววหยอกล้อ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ไม่กล้าขัดใจแล้ว”
จ้าวเหยียนอวี้โน้มเข้าไปใกล้อีก ตะแคงตัว จูบลงที่ริมฝีปากเขา