เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 ฝ่าลมและหิมะ
โกวหว่าไม่จำแล้วว่าตัวเองไม่ได้กินของหวานมากี่นานแล้ว
รสหวานที่สุดในความทรงจำ คือปีนั้นตอนต้นฤดูใบไม้ผลิ แม่กลับมาจากในเมือง แล้วซื้อน้ำตาลเคี่ยวมาฝากนางถุงเล็กๆ
ก้อนเล็กๆ สีเหลืองอำพันเหนียวๆ นั้น นางอมไว้ในปาก ไม่กล้าเคี้ยว รสหวานที่ค่อยๆ ละลายซึมไปทั่วปลายลิ้นทีละเส้นทีละสาย หวานได้นานมากๆ
มือใหญ่หยาบกร้านของแม่ลูบหัวนาง พลางยิ้มแล้วพูดว่า “โกวหว่าเอ๊ย ตั้งใจนะ พอถึงฤดูใบไม้ร่วงเก็บข้าวเสร็จ แม่จะซื้อให้อีก”
แต่แล้ว จู่ๆ แม่กับพ่อ และบ้านดินหลังเล็กที่ถึงจะเก่าทรุดแต่ก็กันลมกันฝนได้ ก็หายไปหมด
หิมะตกหนักเหมือนปีศาจสีขาว ส่งเสียงหึ่งๆ โถมลงมาจากฟ้า แล้วก็มีเสียง “ตูม” ดังสนั่น หลังจากนั้นก็มีแต่ความเย็นยะเยือก ความมืด และฝุ่นที่ทำให้สำลัก
โกวหว่าถูกแม่กอดปกป้องไว้ใต้ตัว ร่างของแม่ตอนแรกยังอุ่นๆ ต่อมาก็ค่อยๆ เย็นลง แข็งขึ้น
ตอนที่เพื่อนบ้านขุดนางออกมาจากซากปรักหักพัง มือเล็กๆ ของนางหนาวจนแดงก่ำ หน้าเปื้อนน้ำตา น้ำมูก และดินเต็มไปหมด นางได้แต่อ้าปาก แต่ส่งเสียงไม่ออก
ต่อมา ยายหัวหน้าหมู่บ้านพานางกับเด็กอีกหลายคนที่ไม่มีทั้งแม่และพ่อ ไปที่เพิงพักชั่วคราวข้างเมือง ที่นั่นแออัดไปด้วยคนไร้ที่อยู่เหมือนนาง