เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 104 สุภาพบุรุษ
เจียงหนาน ฝนฤดูใบไม้ร่วงเพิ่งหยุดตก อากาศมีไอชื้นหอมหวานของดอกหอมหมื่นลี้ลอยอบอวล
ในเรือนหลังหนึ่งที่กำแพงขาวหลังคากระเบื้องเทา มีต้นไม้ดอกไม้ร่มรื่น เสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กหญิงดังออกมา
เฉินจืออวี๋วัยเจ็ดขวบนอนคว่ำอยู่บนตั่งนุ่ม ตรงหน้ามีตุ๊กตาผ้าไหมชุดหนึ่งที่ทำได้ประณีตงดงามมาก
ถังเซิง ซุนอู้คง จูปาเจี่ย ซาเหอซ่าง แล้วก็หนิวหมัวหวาง ไป๋กู่จิง และตัวอื่นๆ ทุกตัวเหมือนมีชีวิต เป็นฝีมือของร้านตุ๊กตาผ้าไหมที่ดังที่สุดในเมืองหลวงทั้งนั้น
“อู้คง ช่วยอาจารย์ด้วย!”
จืออวี๋จับตุ๊กตาถังเซิงไว้ลากเสียงยาว แล้วหันไปคว้าซุนอู้คง สะบัดมือแล้วตะโกนเสียงใส “ปีศาจอย่าหนี! กินไม้เท้าข้าซุนไปซะ!”
เด็กน้อยจมอยู่ในโลกของตัวเอง หน้าเล็กๆ จริงจังเต็มที่ ตุ๊กตาพวกนี้ท่านแม่ให้คนไปซื้อมาจากเมืองหลวงเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อไม่กี่วันก่อน เป็นของที่นางหวงที่สุด
ขณะที่นางยกมือจะให้ซุนอู้คง “ขี่เมฆ” อยู่นั้น ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู สาวใช้ตัวน้อยที่คอยปรนนิบัติถือจานขนมดอกหอมหมื่นลี้เดินเข้ามา รีบร้อนจนเผลอชนโต๊ะเตี้ยข้างตั่ง
“โครม” ตุ๊กตาบนโต๊ะร่วงลงพื้นหมด ไม้ทองคาดหัวของซุนอู้คงหักเป็นสองท่อน มวยผมของไป๋กู่จิงเอียงไปข้างหนึ่ง หมวกพระของถังเซิงกลิ้งตกลงไปในอ่างทองแดงใต้ตั่ง ชายหมวกเปียกหมด...