เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 76 แอบอ่าน
หิมะฤดูหนาวโปรยลงมาเหมือนปุยนุ่น ตกซู่ซ่าอยู่เกือบครึ่งวัน จนกระเบื้องและอิฐหลังสวนของหอฉงเวินถูกคลุมด้วยสีขาวใสเป็นชั้นหนา ดอกเหมยฤดูหนาวตรงมุมลานมีเกล็ดหิมะเกาะอยู่ ส่งกลิ่นหอมจาง ๆ เงากิ่งโปร่งแกว่งไกวเบา ๆ ในลมหนาว
เจวียนเอ๋อร์ ข้ารับใช้ชายตัวน้อยในวัง กำลังก้มตัวถือไม้กวาดไผ่ กวาดหิมะใต้ชายคาทีละที เศษหิมะถูกลมพัดมาปะใส่หน้า เย็นจนเขาหดคอ แล้วบ่นในใจว่า อากาศบ้าอะไรเนี่ย
ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตูลาน เจวียนเอ๋อร์เงยหน้ามองโดยไม่ทันคิด เห็นเงาร่างในชุดสีดำเดินย่ำหิมะช้า ๆ ผ่านหิมะที่ปลิวเต็มฟ้ามา
ผ้าที่ใช้ตัดชุดนั้นเป็นผ้าแพรอวิ๋นจิ่นชั้นดี ปักลายสีทองเข้ม คนที่มาสวมหมวกกันหนาวทองม่วง ใต้ชายหมวกคือดวงตาลึกล้ำ สีหน้าเรียบเฉย ไม่ใช่ใครอื่น คือฮ่องเต้นั่นเอง
ไม้กวาดในมือเจวียนเอ๋อร์หล่นลงพื้นดัง “ก๊อก” เขารีบคุกเข่าลง พูดเสียงสั่นว่า “บ่าวไพร่ถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!”
ฮ่องเต้ไม่หยุดเดิน มาถึงตรงหน้าเขาจึงค่อยหยุด “ลุกขึ้นเถอะ ใต้เท้าจ้าวของพวกเจ้าอยู่ไหน”