เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 75 ความฝันในหอแดง
(ตอนนี้มีเนื้อหาจากเรื่องหงโหลวเมิ่งค่อนข้างเยอะ ใครไม่อยากอ่านกดข้ามไปตอนต่อไปได้เลยนะ~)
เรื่องนี้เริ่มจากตำนานเทพเรื่องหนึ่ง
เล่ากันว่าตอนที่หนี่วาหลอมหินมาซ่อมฟ้า มีหินเหลืออยู่ก้อนหนึ่งที่ไม่ได้ใช้ ถูกทิ้งไว้ใต้เขาชิงเกิ่ง ใครจะไปรู้ว่าหินก้อนนี้มีจิตวิญญาณขึ้นมา เห็นหินก้อนอื่นได้ไปซ่อมฟ้ากันหมด มีแต่ตัวเองที่ไม่ถูกเลือก ก็เอาแต่โทษตัวเองถอนใจทั้งวัน ร้องไห้คร่ำครวญทั้งวันทั้งคืน
วันหนึ่ง มีพระกับนักพรตเหยียบเมฆมาพอดี นั่งคุยกันเสียงดังอยู่ข้างก้อนหิน สองนางพูดถึงความร่ำรวยในโลกมนุษย์ หินก้อนนั้นฟังแล้วใจเต้น ก็อ้อนวอนขอให้พาลงไปสุขสบายในโลกมนุษย์สักสองสามปี
เซียนทั้งสองหัวเราะแล้วบอกว่า “โลกมนุษย์ก็สนุกอยู่หรอก แต่สุดท้ายก็ขาดตกบกพร่อง ของดีมักมีอุปสรรค ท้ายที่สุดทุกอย่างก็กลับเป็นความว่างเปล่า จะหลงใหลไปทำไม”
แต่หินก้อนนั้นใจมนุษย์ร้อนแรงนัก ขอร้องแล้วขอร้องอีก พระจึงใช้พุทธวิทยาเต็มที่ แปลงมันเป็นหยกงามใสสะอาดก้อนหนึ่ง เล็กเท่าห้อยพัด สลักอักษรสี่ตัวว่า “ทงหลิงเป่าอวี้” แล้วซุกเข้าไปในแขนเสื้อ เดินลอยจากไป
จากนั้นเรื่องก็ย้ายมาที่ขุนนางท้องถิ่นคนหนึ่งชื่อเจินซื่ออิ่น นางเป็นคนใจเย็นไม่ยึดติด ปกติสุขกับการดูดอกไม้จิบสุรา อายุเกินห้าสิบแล้วมีลูกชายแค่คนเดียว ชื่ออิงเหลียน เพิ่งสามขวบ หน้าตาน่ารักเหมือนหยกแกะสลัก
วันหนึ่งหน้าร้อนอบอ้าว เจินซื่ออิ่นงีบอยู่ในห้องหนังสือ ฝันไปว่าถึงที่แห่งหนึ่ง เห็นพระกับนักพรตถือหยกงามจะไปแดนไท่ซวีฮ่วนจิ้ง