เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 58 ออกไปเที่ยวเกเร
กลางดึก ในวังหลวง ภายในตำหนักจื่อเฉินมีเสียงร่ำไห้โหยหวนดังเป็นช่วง ๆ แว่วออกมา
“ข้าไม่สน! ข้าจะต้องได้แต่งกับนาง! นอกจากนางแล้ว ข้าไม่เอาใครทั้งนั้น! ถ้า...ถ้าแต่งกับนางไม่ได้ ข้าก็ไม่แต่งกับใครเลย ข้าจะตาย!”
ในตำหนักสว่างจ้าด้วยแสงไฟ ท่านชายหย่งเหนียนเซียวเหนียนผมมวยหลุดลุ่ย เสื้อผ้ายับยู่ยี่ คุกเข่าอยู่กับพื้น
เขาเงยหน้าขึ้น ร้องไห้น้ำตาไหลพราก ขนตายาวเปียกชุ่มจนจับกันเป็นกลุ่ม ๆ ยิ่งดูน่าสงสารเศร้าใจ ดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้มีแววเด็ดเดี่ยวแบบยอมทุ่มสุดตัว
ฮ่องเต้เซียวหัวประทับอยู่บนพระแท่น ทรงนวดหว่างคิ้วด้วยสีหน้าอ่อนใจ
“หญิงดี ๆ ในใต้หล้ามีเต็มไปหมด ทั้งเก่งบุ๋นเก่งบู๊ ทั้งลูกหลานขุนนางผู้ดีและตระกูลสะอาด ๆ ให้เจ้าเลือกได้ตามใจ แล้วทำไมเจ้าถึงเอาแต่ต้องเป็นนาง? ตอนนั้น...เราไม่น่าพลอยใจอ่อน ยอมให้เจ้าไปซ่าส์ที่สำนักศึกษาเมืองหมิงโจวเลย”
“ลูกหลงรักนางตั้งแต่แรกเห็น! ไม่มีใครนอกจากนาง ไม่แต่งด้วย!”
เซียวเหนียนร้องไห้หนักกว่าเดิม สะอื้นพูดว่า “ตอนอยู่เมืองหมิงโจว นางดีกับลูก อยู่เป็นเพื่อนลูกอ่านหนังสือ พาลูกไปดูโคมไฟ คอยปกป้องลูก...นาง...นางไม่เหมือนใคร! ในใจลูกมีแต่นาง!”