เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 51 ไม่เจอกันนาน สบายดีไหม
ไม่เห็นหน้านาง ทั้งใจก็ว่างโหวง แต่พอได้เห็นตัวจริง ๆ กลับมีไอ้อึดอัดก้อนหนึ่งอัดอยู่ในอก ขึ้นก็ไม่ขึ้น ลงก็ไม่ลง ย่ำแย่ยิ่งกว่าเวลาที่ไม่ได้เจอเสียอีก
เซียวเหนียนก้มหน้าก้มตาเดินไปข้างหน้า เดินไปจนถึงข้างกองหินจำลองที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง ผลไม้สุกงอมลูกหนึ่งที่ร่วงอยู่บนพื้นก็กลิ้งมาถึงปลายเท้าเขา
เขาก้มมองแวบหนึ่ง ยกเท้าถีบไปเต็มแรง ผลไม้ลูกนั้นกลิ้งลิ่วออกไปไกล แต่ในใจเขาก็ยังไม่หายแค้น เดินไปไม่กี่ก้าวก็ถีบอีกที จนผลไม้ลูกนั้นถูกถีบจนเปลือกแตกเนื้อเละ น้ำกระเซ็นเต็มพื้น เขาถึงได้หยุดเท้า ยังหงุดหงิดไม่หาย จึงยกเท้าถีบหินจำลองอีกครั้ง ผลคือปลายเท้าชาไปหมด
“ผลไม้ลูกนี้ไปล่วงเกินอะไรเจ้าเข้า หรือว่าเจ้าเป็นนกหรือไง”
พอดีตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งที่ใสกังวานปนขำ ๆ ก็ดังมาจากข้างหลัง
เขาสะดุ้งกลับมาในทันที มองตามเสียงไป ก็เห็นจ้าวเหยียนอวี้กอดอกพิงอยู่ข้างต้นเหมยที่อยู่ไม่ไกล เสื้อคลุมถูกลมพัดจนพลิ้วเบา ๆ ผมดำทิ้งตัวลงอย่างหลวม ๆ หว่างคิ้วและดวงตามีแววเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่เชิง ท่วงท่าสบาย ๆ บอกไม่ถูกว่าสง่างามเพียงใด
“เจ้ากับมันน่ะ ทำให้ข้าหงุดหงิดทั้งคู่เลย!” เซียวเหนียนพูดพล่อยออกไปโดยไม่คิด กว่าจะรู้ตัวก็ลืมตากว้างขึ้นมาทีหลัง