เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 33 เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน
(ข้ามได้)
เล่ากันว่ามีบัณฑิตคนหนึ่งชื่อหนิงไฉ่เฉิน เป็นชาวเจ้อเจียง นิสัยโผงผาง ทำอะไรก็ตรงไปตรงมา นางมักบอกใครต่อใครว่า “ชีวิตนี้ของข้า นอกจากสามีที่แต่งกันตามพิธี ข้าไม่เคยแตะต้องชายอื่นเลย”
มีอยู่ครั้งหนึ่ง นางมีธุระต้องไปเมืองจินหัว เดินมาถึงชานเมืองทางเหนือ เห็นมีวัดอยู่ริมทาง ก็เลยเข้าไปนั่งพัก
วิหารกับเจดีย์ที่นั่นสูงใหญ่สวยงามมาก แต่รอบ ๆ มีหญ้ารกขึ้นสูงกว่าคน ดูเหมือนไม่มีใครเข้ามานานแล้ว
ประตูกุฏิพระทั้งฝั่งตะวันออกและฝั่งตะวันตกแง้มอยู่ มีแต่ห้องเล็กทางใต้ห้องเดียวที่เพิ่งคล้องกุญแจใหม่
ที่มุมตะวันออกของวิหาร มีกอไผ่ขึ้นหนาทึบ มีสระน้ำเงียบสงบ บัวป่ากำลังบานอยู่
หนิงไฉ่เฉินชอบใจที่ที่นี่เงียบสงบ อีกอย่างตอนนี้ใต้เท้าข้าหลวงดูแลการสอบกำลังออกตรวจเมือง ค่าเช่าที่พักในเมืองก็แพงขึ้น นางเลยคิดว่าพักอยู่ที่นี่เสียเลยดีกว่า จึงเดินดูไปเรื่อย ๆ รอพระกลับมาจะได้คุยกัน
ใกล้ค่ำ มีคนท่าทางเหมือนบัณฑิตมาไขประตูห้องทางใต้ หนิงไฉ่เฉินเดินเข้าไปคารวะ แล้วบอกว่าอยากขอพักค้างด้วย
บัณฑิตคนนั้นหันกลับมา นางอายุราวสามสิบกว่า คิ้วคมเหมือนดาบ ตาสุกใสเหมือนดาว สันจมูกตรง แม้แต่งตัวเป็นบัณฑิต แต่ระหว่างคิ้วมีความกล้าหาญเด่นชัด สวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเขียวที่ซักจนซีดนิด ๆ แต่เก็บไว้สะอาดสะอ้าน ที่เอวไม่ได้ห้อยหยก มีแค่ผ้าผืนสีดำผูกไว้ตามสบาย