เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 31 พบแล้วก็จาก
จ้าวเหยียนอวี้ตัดสินใจอยู่ห่างจากเซียวเหนียนสักหน่อย ในสายตาเซียวเหนียน นางกลายเป็นคนแปลกหน้าที่เมินเฉยใส่เขาในพริบตาเดียว
ในใจเซียวเหนียนเหมือนมีสำลีเปียกก้อนหนึ่งอุดอยู่ อึดอัดจนทนไม่ไหว แต่ก็ระบายที่ไหนไม่ได้ เขาไม่เข้าใจเลยว่าเมื่อก่อนยังดีๆ อยู่ ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนไปได้
ระยะห่างที่ค่อยๆ ใกล้เข้ามาเงียบๆ เพราะเรื่องราวที่ผ่านมาของพวกเขา เหมือนถูกผลักกลับไปที่เดิมในคืนเดียว ซ้ำยังไกลกว่าตอนแรกเสียอีก
บ่ายวันนั้น เซียวเหนียนมีความน้อยใจกับความดื้อดึงที่บอกไม่ถูกอัดอยู่ในอก เขาจึงสั่งให้คนรับใช้ไปซื้อวัตถุดิบสดที่สุดจากร้านขนมที่ดีที่สุดในเมือง แล้วแอบเข้าไปในครัวเล็ก ลงมือทำเอง มือไม้งุ่มง่ามอยู่นานทีเดียว
เขาไม่ใช่คนเก่งเรื่องทำอาหาร ทั้งมือทั้งหน้าเลอะแป้งกับน้ำตาล กว่าจะทำขนมออกมาได้สองสามชิ้นที่พอดูได้ ก็ค่อยๆ เก็บใส่กล่องอาหารอย่างระวัง
เขาถือกล่องอาหารไปเดินวนอยู่แถวหอหนังสือที่จ้าวเหยียนอวี้มาบ่อยๆ อยู่นาน ในที่สุดก็รอจนนางออกมาคนเดียว
เขาสูดหายใจลึก พยายามทำท่าไม่แยแส รีบเดินเข้าไป วางกล่องอาหารลงบนโต๊ะหินตรงหน้าจ้าวเหยียนอวี้
“นี่ ให้เจ้า” เซียวเหนียนหันหน้าหนี เสียงฟังแข็งๆ แต่หูกลับแดงขึ้นมาเงียบๆ “ซื้อมาเรื่อยเปื่อย ซื้อมาเยอะไปกินไม่หมด เจ้าอย่าคิดมาก แค่ไม่อยากทิ้งของเปล่าๆ”
กล่องอาหารนั้นเป็นไม้จันทน์ม่วงแกะสลักลายสวยงาม ฝาปิดไว้ไม่สนิท ได้กลิ่นหอมหวานของนมผสมดอกไม้ผลไม้ลอยออกมาจางๆ