เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 23 ตีพิมพ์เป็นตอน
ผ่านไปหนึ่งเดือน อากาศต้นใบไม้ผลิยังหนาวจนเนื้อสะท้าน เอกสารตัดสินคดีของเสิ่นจิ้งอันก็เป็นที่แน่นอนแล้ว สุดท้ายตัดสินให้เนรเทศไปไกลพันลี้ ส่งไปยังดินแดนเหนืออันหนาวเหน็บร้างผู้คน
ตัวนางมีเพียงเสื้อนักโทษบางๆ ห่อหุ้ม ขื่อหนักอึ้งถูกล่ามแน่นอยู่ที่คอและสองมือ โซ่เหล็กเย็นเฉียบพันอยู่ที่ข้อเท้า ทุกย่างก้าวมีเสียงโซ่กระทบกันดังกราว
มือปราบที่คุมตัวสีหน้าเย็นชา แส้หนังฟาดลงพื้นข้างตัวเป็นระยะ พร้อมตวาดไล่ให้เร่งฝีเท้า
เสิ่นจิ้งอันเคยได้ยินมานานแล้วว่าหนทางเนรเทศนั้นโอกาสรอดมีแค่เสี้ยวเดียว นักโทษมากมายเดินไปไม่ถึงปลายทางก็ล้มป่วย ตายเพราะความเหนื่อยอ่อน กลายเป็นกระดูกแห้งข้างทางที่ไม่มีใครเหลียวแล
ขณะที่กำลังเดินโซซัดโซเซอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีอะไรเย็นเฉียบตกลงมาบนหน้าผากของนาง
จากนั้นก็สองเกล็ด สามเกล็ด... เกล็ดหิมะสีขาวนวลอ่อนนุ่มนับไม่ถ้วนร่วงลงมาจากก้อนเมฆ ตอนแรกเป็นเกล็ดหิมะละเอียดๆ ไม่นานก็กลายเป็นหิมะก้อนใหญ่ปลิวว่อนเหมือนขนห่าน