เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 6 นักค้าหนังสือ
วันรุ่งขึ้น จ้าวเหยียนอวี้บรรจงใส่กระดาษต้นฉบับของ «เหลียงซานป๋อกับจู้อิงไถ» ลงในถุงกระดาษสะอาด ๆ แล้วก็ออกจากบ้านไป
ที่นางจะไปคือสำนักพิมพ์ใหญ่ติดอันดับหนึ่งในสองของเมืองหมิงโจว — หอหลานเสวี่ย
ชื่อสำนักพิมพ์ตั้งไว้ไพเราะ และกำลังทรัพย์ก็แน่นหนาจริง ๆ เป็นแบบแผนหน้าร้านหลังโรงพิมพ์ตามฉบับ ข้างหน้าเป็นหน้าร้านกว้างขวาง จัดวางหนังสือสารพัดชนิดไว้ ข้างหลังก็เป็นโรงแกะบล็อกพิมพ์ของตัวเอง
การพิมพ์บล็อกไม้ของราชวงศ์เยว่ก้าวหน้ามากแล้ว น้ำหมึกคมชัด ทั้งยังรวดเร็ว ทำให้หนังสืออ่านเล่นอย่างนิยายพวกนี้พิมพ์ออกมาได้ง่าย ไหลเวียนกันกว้างขวาง และเป็นที่ชื่นชอบของคนทุกชนชั้น
ก้าวเข้าไปในหอหลานเสวี่ยได้แค่ก้าวเดียว กลิ่นหอมของกระดาษกับหมึกก็โชยมาปะทะหน้า
เถ้าแก่ของสำนักพิมพ์แซ่เผย นามว่าโซ่วหรง อายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปด ร่างสูงโปร่ง งดงามสดใส ผมดำหวีเอียงเป็นเปีย ใส่เสื้อคลุมไหมแดง