กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เซี่ยเจิ้งหยางอดอีกไม่ไหว ร้องไห้จนตัวงอลง หน้าผากเกือบชนเข่า ไหล่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง
ฉู่หลิงยื่นมือออกไป ตบหลังเขาเบา ๆ
ตอนที่รู้ความจริง เธอคิดว่าเธอจะเกลียดเขา แต่พอเห็นเขาร้องไห้ขนาดนี้ เธอกลับพบว่าตัวเองเกลียดไม่ลง
ช่างเถอะ บัญชีเมื่อยี่สิบแปดปีก่อน ถ้าจะคิดก็ควรคิดกับพวกเดวิส พวกตระกูลธีโอดอร์และบุปผาปรภพ
ส่วนชายชราคนนี้ เขาลงโทษตัวเองด้วยความเงียบมาถึงยี่สิบแปดปีแล้ว
“พอเถอะ อย่าร้องแล้ว คนเยอะขนาดนี้กำลังมองอยู่”
น้ำเสียงของเธอเนือย ๆ ติดจะรำคาญหน่อย ๆ เหมือนกำลังปลอบเด็กแก่ที่ดื้อไม่เชื่อฟัง