กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ร่างของเซี่ยเจิ้งหยางสั่นสะท้าน น้ำตาไหลพรากกว่าเดิม ริมฝีปากสั่นระริก ส่งเสียงออกมาไม่ชัดถ้อยชัดคำ
“หลิงหลง… หลิงหลงเธอ…”
“ฉันรู้” ฉู่หลิงหยุดชั่วครู่ น้ำเสียงยังเบา “เธอจากไปแล้ว เมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว ตายในกองไฟครั้งนั้นของตระกูลเซี่ย”
ใบหน้าของเซี่ยเจิ้งหยางซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้าง แววตาสะท้อนใบหน้าของฉู่หลิง
“ไฟครั้งนั้น… ไฟครั้งนั้นเป็นอุบัติเหตุหรือเปล่า?” เสียงของเขาสั่น “ใช่หรือเปล่า…”
ฉู่หลิงมองเขา นิ่งไปสองสามวินาที “ไม่ใช่”
คำว่า “ไม่ใช่” นี้ เหมือนมีดเล่มหนึ่ง ทิ่มเข้าไปในอกของเซี่ยเจิ้งหยาง
ร่างของเขาเอนไปข้างหลังอย่างรุนแรง พิงพนักเก้าอี้ไท่ซือ หายใจหอบถี่