กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
รอยยิ้มของจิ้งจอกแดงแตกเป็นรอยแยก
กู้อวิ๋นฮ่วนลุกจากกำแพง เดินไปหยุดตรงหน้าจิ้งจอกแดง ก้มมองเขา
มุมนั้น แสงไฟส่องมาจากด้านหลังเขา ทอดเงาลงบนใบหน้า
ดวงตาของเขาซ่อนอยู่หลังเลนส์แว่น มองไม่ชัดว่าแสดงสีหน้าอะไร แต่ที่มุมปากมีรอยยิ้ม
“จิ้งจอกเอ๋ย” จู่ ๆ เขาก็ยื่นมือออกไปตบไหล่จิ้งจอกแดงเบา ๆ “ฉันเข้าใจ เข้าใจนายจริง ๆ”
คิ้วของจิ้งจอกแดงขมวดขึ้นนิดหนึ่ง
“นายอยากถูกมองเห็นมากเกินไป” เสียงของกู้อวิ๋นฮ่วนเบามาก แต่ทุกคำเหมือนมีดทื่อเล่มหนึ่ง ค่อย ๆ ขูดลงบนบาดแผลของจิ้งจอกแดง
“นายอยากให้เธอมองเห็นนาย อยากให้เธอยอมรับนาย อยากให้เธอจดจำนาย นายถึงได้ทำเรื่องมากมายขนาดนั้น ทรยศ เป็นสายลับ สังหารคน ระเบิดห้องทดลอง… นายทำตั้งมากมาย ก็แค่อยากให้เธอมองนายสักครั้ง”
“……”