ตอนที่ 235 ฝนห่าหนึ่ง ในที่สุดก็ตกลงมา

ซูม่านถือชามอยู่ ตะเกียบค้างกลางอากาศ มองสองคนนั้นป้อนกันไปมาคำหนึ่งสลับคำหนึ่ง ในใจเหมือนมีมดเป็นหมื่นตัวไต่ไปมา

ไม่ใช่ไม่ดีใจ แต่ไม่ชิน ลูกชายของเธอเปลี่ยนไปเป็นคนขี้เกาะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

ราชาจอเงินที่เย็นชาเหมือนรูปแกะน้ำแข็งหน้ากล้องคนนั้นหายไปไหน ส่วนกู้อวิ๋นฮ่วนที่อยู่บ้านทั้งวันพูดไม่ถึงสิบประโยคคนนั้นหายไปไหน

กู้จิ่งเหนียนที่นั่งตรงข้ามกลับสีหน้าเป็นปกติ ตักผักเขียวคำหนึ่งใส่ปาก เคี้ยวช้า ๆ

สายตาเขาไม่ได้มองสองคนที่กำลังป้อนกันอยู่ แต่จ้องข้าวสวยในชาม ราวกับกำลังนับเม็ดข้าว

ซูม่านมองเขาแวบหนึ่ง แล้วมองฉู่หลิงอีกแวบ ริมฝีปากขยับ ราวกับอยากพูดอะไร แต่ไม่พูดออกมา