ตอนที่ 222 จิ้งจอกแดง นายน้อยบุปผาปรภพ

ประตูใหญ่ศูนย์นิทรรศการพังไปครึ่งหนึ่งนานแล้ว เศษกระจกและโครงเหล็กบิดเบี้ยวกระจัดกระจายเต็มพื้น

ฉู่หลิงเหยียบลงไป เกิดเสียง “กร๊อบ ๆ” ดังเป็นพิเศษในซากปรักหักพังที่เงียบตายนี้

เธอไม่คิดจะซ่อน

ไม่จำเป็นแล้ว

บัญชี 10 ปี ถึงเวลาคิดด้วยวิธีตรงที่สุด

เธอเดินเข้าห้องโถง แผ่นพื้นเพดานด้านบนถล่มลงมาเป็นบริเวณกว้าง แสงแดดสาดลงมาตามรอยแตก ฝุ่นฟุ้งในลำแสง

ยืนกลางห้องโถง กวาดตามองรอบตัว

“ออกมาเถอะ” เสียงเธอไม่ดัง แต่ก้องไปหลายรอบในห้องโถงว่างเปล่า

ความเงียบ

มีเพียงลมที่พัดเข้ามาทางรอยแตก ส่งเสียง “หวู ๆ”