กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
นายพลเกษียณชาวญี่ปุ่นรายนั้น ตอนนี้หน้าซีดเขียวเหมือนแผ่นเหล็กขึ้นสนิม
นิ้วมือของเขาเคาะเข่าตัวเองไม่หยุด เคาะดัง ต๊อก ๆ ๆ ราวกับกำลังระบายอะไรบางอย่าง
นายทหารคนสนิทข้าง ๆ อดไม่ได้กระซิบถาม “นายพล ท่านเป็นอะไรไป”
“ไม่มีอะไร” เสียงของนายพลญี่ปุ่นเย็นเหมือนก้อนน้ำแข็ง “ผมแค่กำลังคิดว่า จีนส่งคนแบบนี้มาลงแข่ง… พวกเขาต้องการอะไรกันแน่”
นายทหารคนสนิทชะงัก “ก็แค่อยากชนะไม่ใช่หรือครับ”
“ชนะ” นายพลญี่ปุ่นหันมามองเขา สายตาเหมือนมองคนโง่ “คนคนเดียวรับมือพวกหัวกะทิจากหลายประเทศกว่าร้อยคน นายคิดว่านั่นเพื่อแค่การชนะหรือ”
นายทหารคนสนิทอ้าปาก แต่ไม่มีคำใดหลุดออกมา