ตอนที่ 214 คนที่ไม่รู้จัก มักเรียกฉันว่าอวี้หลงหลิง

ธงชาติคลี่ออกด้านหลังฉู่หลิง ลมพัดจนมันตึงตรง ดาวสีทองห้าดวงเป็นประกายใต้แสงแดด

เธอยืนอยู่บนยอดหอเก็บน้ำ ใต้เท้าคือความว่างเปล่าที่สูง 30 เมตร ด้านหลังคือธงชาติที่สะบัดดังพรืด ด้านหน้าคือเมืองซากปรักหักพังทั้งเมือง และศัตรูกว่าหนึ่งร้อยคนที่กำลังกรูเข้ามาหาเธอ

แสงแดดสาดมาจากด้านหลังของเธอ เคลือบโครงร่างของเธอด้วยแสงสีทอง

สิบกว่าวินาทีต่อมา เธอยกมือขึ้น ปลายนิ้วเกี่ยวขอบผ้าปิดหน้า ดึงเบา ๆ

ผ้าปิดหน้าสีดำถูกลมพัดปลิว หมุนคว้างอยู่กลางอากาศหลายตลบ ตกลงไปในซากปรักหักพังใต้เท้า แล้วหายไป