กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า ความร้อนวูบวาบในใจของฉู่หลิงถูกกดลงไปบ้าง เธอมองชายที่ยืนอยู่ใต้บันได คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย
“ประธานซือ เมื่อกี้ดูในจอยังไม่พออีกเหรอ?”
ซือจิ่วชวนจ้องเธอ นิ่งไปหลายวินาที ก่อนจะเอ่ย “ไม่พอ ผมเลยมาหาเธอ”
“โอ๊ะ? มาหาฉัน?” ฉู่หลิงเลิกคิ้ว “มาหาฉันทำไม?”
ลำคอของซือจิ่วชวนขยับ ครู่ใหญ่กว่าจะเค้นออกมาได้ไม่กี่คำ
“ผมอยากเจอเธอ”
ฉู่หลิงมองเขา แววตาเผยความเอือมระอา
ไอ้โง่นี่ กลางดึกไม่นอน วิ่งมาทำบ้าอะไรตรงนี้? อยากโดนเตะหรือไง?
แต่เธอไม่พูด ได้แต่มองเขา
ซือจิ่วชวนยืนอยู่ใต้บันได แสงจันทร์ทอดเงาของเขายาวเหยียด เขาเงยหน้าขึ้นมองฉู่หลิงอยู่อย่างนั้น