ตอนที่ 167 คนก็ดี บ้านเมืองก็ดี เธอปกป้อง

เครื่องบินลำเลียงบินอย่างราบเรียบเหนือชั้นเมฆ

ฉู่หลิงพิงผนังห้องโดยสารที่เย็นเฉียบ หลับตา

นึกถึงคำพูดของเหลยจ้าน เธอควานรูปหล่อสำริดฉีเทียนต้าเซิ่งออกมาจากซับในเสื้อกั๊กยุทธวิธี กำไว้ในฝ่ามือ

รูปหล่อสำริดนั้นเล็กมาก แต่กลับมีอุณหภูมิจากร่างกายเธอติดอยู่

นั่นคือสิ่งที่อาจารย์ยัดใส่มือให้เธอตอนเธออายุ 13 ปี ตอนออกจากฐานองค์กรโลกมืดไปฝึกฝน

“อวี้หลง เธอเกิดมาเพื่อเป็นพุทธะนักรบผู้มีชัย”

“แต่พุทธะนักรบผู้มีชัยเป็นทวยเทพของจีน สักวันเธอจะต้องกลับไปที่นั่น”

“อย่าลืมว่าสิ่งที่เธอปกป้องคืออะไร”

ฉู่หลิงก้มลงมองฉีเทียนต้าเซิ่งองค์เล็ก ๆ ในฝ่ามือ

ตะบองห่วงทองถือพาดไว้ ดวงตาทองคำเบิกกว้าง สง่างามน่าเกรงขาม