ตอนที่ 157 วันนี้เล่นชิ้นส่วนปืนจริง

ตีสี่ ฟ้ายังมืดสนิท

ฉู่หลิงตื่นขึ้นเพราะความเจ็บ

ไม่ใช่ความเจ็บแปลบแหลมคม แต่เป็นความปวดเมื่อยที่ซึมออกมาจากซอกกระดูก ผสมกับความหนาวเย็นจากส่วนลึกของไขกระดูก ราวกับเข็มเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนค่อย ๆ เคลื่อนไหวอยู่ในหลอดเลือด

เธอขดตัวอยู่ในผ้าห่มสีเขียวทหาร ร่างกายสั่นเบา ๆ หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น

ผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงฤทธิ์ยาก็หมด เร็วกว่าเดิมหนึ่งเท่า

เธอหลับตา หายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง

เธอคลำในความมืด ดึงกระเป๋าเดินทางสีดำออกมาจากใต้เตียง เปิดช่องลับ แล้วหยิบกล่องยาทำจากโลหะขนาดเท่าฝ่ามือออกมา

ในกล่องแบ่งเป็นสามช่อง แต่ละช่องมียาเม็ดสีต่าง ๆ อยู่หลายเม็ด ระยะที่หนึ่งเป็นสีขาว ระยะที่สองเป็นสีฟ้า ระยะที่สาม…เป็นสีแดง