ตอนที่ 137 กลางฤดูหนาวก็ยังเล่นน้ำแข็ง

เหลยจ้านจ้องฉู่หลิงอยู่เต็มห้าวินาที

จากนั้นเขาจู่ ๆ ก็ก้าวเดิน ไปหยุดตรงหน้าฉู่หลิง ทั้งสองห่างกันไม่ถึงครึ่งเมตร เหลยจ้านสูงกว่าเธอเกือบครึ่งหัว แรงกดดันเต็มเปี่ยม

“ฉู่หลิง” เขาลดเสียงลง จนคนรอบข้างเพียงไม่กี่คนได้ยิน “ฉันไม่สนว่าข้างนอกเธอเป็นคนระดับไหน ไม่สนว่าเธอเล่นอะไรอยู่ ที่นี่เธอเป็นแค่ทหารคนหนึ่ง ทหารต้องเชื่อฟังคำสั่ง”

ฉู่หลิงเงยตามองเขา ดวงตาคู่นั้นใต้ปีกหมวกเฉื่อยชา ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีการยั่วยุ แค่... ไม่แคร์อย่างแท้จริง

“ครูฝึก” เธอพูดเบา ๆ น้ำเสียงจริงจัง “ฉันป่วยจริง ๆ นะ”

“งั้นก็ป่วย” เหลยจ้านไม่ถอยไม่หลีก “ป่วยก็มีห้องพยาบาล แต่คำสั่งต้องปฏิบัติ”

สองคนสบตากัน

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นอีก