กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ดวงตาของกู้อวิ๋นฮ่วนเป็นประกาย
ฉู่หลิงเดินกลับไปข้างเตียง โยนโซ่ให้เขา “ล็อกเอง หัวเตียง”
กู้อวิ๋นฮ่วนหยิบโซ่เงินขึ้นมา ล็อกมือขวาของตัวเองกับเสาหัวเตียงอย่างชำนาญ แล้วเงยหน้า มองฉู่หลิงอย่างเว้าวอน “แล้วไงต่อ”
ฉู่หลิงหยิบผ้าไหมสีดำอีกผืนออกจากกระเป๋าเดินทาง
“จากนั้น” เธอพับผ้าไหมเป็นเส้นยาว ปิดตากู้อวิ๋นฮ่วน ผูกปมไว้ท้ายทอยเขา “นอน”
กู้อวิ๋นฮ่วน: “……”
เขาถูกปิดตา มือขวาถูกล็อก นั่งอยู่บนเตียง ราวกับนักโทษที่รอคำพิพากษา
“เจ้านาย……” เสียงเขาน้อยใจ “นี่เรียกลงโทษตรงไหน”
“ลงโทษที่นายไม่เชื่อฟัง” ฉู่หลิงกดเขาลงบนเตียง ดึงผ้าห่มมาคลุมให้ “นอนดี ๆ ถ้ากล้าขยับละก็—”