กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฉู่หลิงไม่พูดอะไร เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าเขา
ซิปชุดราตรียังเปิดอยู่ หลังไหล่และกระดูกไหปลาร้าเต็มไปด้วยรอยแดงและรอยฟัน กู้อวิ๋นฮ่วนยังจ้องมองรอยพวกนั้น ดวงตาเคลิบเคลิ้ม
ฉู่หลิงยกมือขึ้นประคองใบหน้าเขา ให้เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ
“สุสานราตรี” เธอเรียกชื่อโค้ดเนมของเขาอย่างจริงจัง “นายเป็นคนของฉัน เมื่อก่อนก็ใช่ ตอนนี้ก็ใช่ ต่อไปก็ใช่”
รูม่านตาของกู้อวิ๋นฮ่วนหดลง ใช่แล้ว เขาคือคนที่เธอสอนมาทีละขั้นทีละตอน คือมีดที่เธอสร้างด้วยมือตัวเอง!
“ไม่งั้นนายคิดว่าฉันจะให้นายแตะทำไม” ฉู่หลิงพูดต่อ “ต่อไปอย่าถามคำถามโง่ ๆ แบบนี้อีก”
“อืม!” กู้อวิ๋นฮ่วนอารมณ์ดีขึ้นมาก เชื่อฟังรูดซิปชุดราตรีให้เธอจนเรียบร้อย จัดผมให้ด้วย
ตัวเขาเองก็ปรับลมหายใจให้สงบ กลับมาเป็นราชาจอเงินผู้เย็นชาเหมือนปกติ เพียงแต่หูยังแดงอยู่นิด ๆ