กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ใต้เงามืดของกำแพง ฉู่หลิงพิงหลังกับกำแพง คาบก้านหญ้าไว้ในปาก เคี้ยวอย่างเนิบ ๆ
ข้าง ๆ เธอ กู้อวิ๋นฮ่วนยืนกอดแขน มองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย
เซี่ยชีนั่งยองอยู่บนพื้น เล่นก้อนหินเล็ก ๆ ในมือ พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าไม่ปิดบังเลย
ส่วนซ่งฉือพิงอยู่อีกจุดหนึ่ง สีหน้าอึดอัดและละเอียดอ่อนชวนคิด
คนสี่คน แปดตา พร้อมใจกันมองไปที่เขา
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอยู่ที่นี่ไม่ใช่แค่นาทีสองนาทีแล้ว
“สุนทรพจน์สุดเร่าร้อน” ของซือจิ่วชวนเมื่อครู่ ถูกฟังไปจนครบทุกคำ ไม่ตกแม้แต่คำเดียว
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ! ขำจะตาย! ฉากตายทางสังคมขนาดใหญ่!】
【ต่อสิ! ไอ้หมาซือแกด่าต่อสิ! ทำไมไม่ด่าแล้วล่ะ? พวกเรายังฟังไม่หนำใจ... ฮ่า ๆ!】