กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ไอ้หน้าบากกลืนน้ำลาย อ้อมองพวกพ้องที่ล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น แล้วเหลือบมองสิ่งที่อยู่ในมือฉู่หลิงซึ่งดูแข็งแรงเหลือเกิน
“…ไม่สู้แล้ว” เขาพูดเสียงแห้ง โยนกระบองยางในมือทิ้ง ยกมือทั้งสองข้างขึ้น “พวกเรา ‘ตาย’ แล้ว”
ฉู่หลิงพยักหน้า แล้วจึงหันหลังเดินไปทางเซี่ยชีกับซ่งฉือ
เธอชักมีดพร้าที่เหน็บอยู่ข้างหลังออกมา แค่สะบัดเบา ๆ เชือกที่ข้อมือเซี่ยชีก็ขาดออกอย่างง่ายดาย
ไอ้หน้าบากเหลือบมองมีดพร้าของเธอ หนังตากระตุก ถ้าเมื่อกี้ยัยเด็กคนนี้ลงมีด…
ทางนั้นเซี่ยชีโห่ร้องยินดี โถมเข้ามาจะกอดฉู่หลิง แต่ถูกฉู่หลิงใช้แขนกันไว้
“พี่หลิง! พี่เท่มาก! ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ทำได้!” ดวงตาของเซี่ยชีสว่างเหมือนดวงดาว