ตอนที่ 27 หน้ากล้องไม่สนิท หลังกล้องบ้าคลั่ง

ลมหายใจของกู้อวิ๋นฮ่วนสะดุดไปไม่กี่ลมหายใจ เขาอ้าปากอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายกลับเพียงกัดริมฝีปากล่างแน่น ไม่ได้พูดอะไร

เท่ากับยอมรับโดยปริยาย

แววตาของฉู่หลิงมืดลง เธอไม่พูดอีก มืออีกข้างกระชากคอเสื้อสเวตเตอร์ของเขาอย่างหยาบกร้าน เผยให้เห็นไหล่และลำคอที่ขาวซีดบอบบาง

แสงจันทร์ลอดลงมาเพียงไม่กี่สายอย่างหวงแหน ส่องสว่างผิวหนังเพียงเล็กน้อยตรงนั้น

ฉู่หลิงจ้องตรงนั้นอยู่สองวินาที จากนั้นก็ก้มหน้าลง…

“อึก—!”

ความเจ็บแหลมคมแล่นเข้ามา

ร่างกายของกู้อวิ๋นฮ่วนเกร็งแน่น นิ้วมือกดลงบนผิวโขดหินอย่างแรงจนข้อนิ้วซีดขาว