ตอนที่ 7 เริ่มต้นด้วยมีดหนึ่งเล่ม อุปกรณ์ต้องเก็บเอาทั้งหมด

ดวงตาของไป๋ลั่วลั่วแดงก่ำในที่สุด เธอกำแขนของซือจิ่วชวนไว้แน่น เสียงสั่นเครือ

“พี่จิ่วชวน… ช่างเถอะ… ให้เธอไปเถอะ… พวกเรา พวกเราไม่ต้องไปแย่งกับเธอ…”

“พอเถอะน่า” เซี่ยชีทนกลิ่นชานางบัวขาวที่หวานเลี่ยนจนคออืดของไป๋ลั่วลั่วไม่ไหวมานานแล้ว กอดอกแค่นหัวเราะ

“ของแค่นี้ยังไม่พออุดฟันด้วยซ้ำ ยังจะแย่งกันไปแย่งกันมา เล่นให้ใครดูเนี่ย มีเวลาแบบนี้ เอาไปคิดว่าคืนนี้จะนอนที่ไหน พรุ่งนี้จะกินอะไรดีกว่า จะหวังพึ่งของแค่นี้ให้อยู่ได้กี่วัน?”

เธอหัวเราะในลำคอ “รอตายเร็วกว่า”

ซ่งฉือออกมาช่วยไกล่เกลี่ยด้วย ถึงจะรู้สึกว่าวิธีของฉู่หลิงตรงเกินไป แต่ก็มีเหตุผล