กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 572 คืนแรกของการประลอง ล่าสังหาร
เขาค่อย ๆ ยกพานท้ายปืนขึ้น วางปากลำกล้องพาดลงบนกิ่งไม้แยกที่นำไปวางไว้ตรงช่องโหว่บนพื้นหิมะก่อนหน้านี้ ใช้รักแร้ขวาหนีบพานท้ายปืน ส่วนมือขวายังคงอังอยู่ที่หน้าอกด้านซ้ายเพื่อให้ความอบอุ่น
ดวงตาจับจ้องสองข้างของต้นไม้ที่แขวนเนื้อไว้อย่างระแวดระวัง
ท่ามกลางความมืดมิดเช่นนี้ แม้ระยะห่างจะมีเพียงสิบกว่าเมตร แต่ก็ยังมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้ไม่ชัดเจนนัก ทำได้เพียงเห็นเงาดำราง ๆ
หากไม่ขยับ หลี่เซี่ยงตงเองก็แยกไม่ออกว่าตกลงแล้วนั่นเป็นสัตว์หรือพุ่มไม้
ดังนั้นเขาจึงรอให้อีกฝ่ายเคลื่อนไหว ขอเพียงมันขยับ เขาก็จะรู้ได้ทันทีว่าเป็นเหยื่อที่ควรยิงหรือไม่