กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 449 น่าอนาถเหลือเกิน
การจะหาคนสักคนในป่าผืนใหญ่นี้เป็นเรื่องยากมาก
ตะโกนเรียกกันอยู่นานขนาดนั้น แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงลมในป่าเขา ไม่มีเสียงอื่นใดเลย แสงไฟฉายก็ยิ่งหรี่ลงทุกที
หลี่เซี่ยงตงกับเฉินกว่างไฉต่างก็เกือบจะถอดใจแล้ว
“ตงจื่อ ถ้าไม่ไหวเราก็กลับกันเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาหาใหม่ มืดตื๋อขนาดนี้ อีกเดี๋ยวถ้าไฟฉายดับก็มองอะไรไม่เห็นแล้ว!” เฉินกว่างไฉปิดไฟฉายในมือ