กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 393 เกือบเอาชีวิตไม่รอด
เฝิงเหล่าซานขี้เกียจแม้แต่จะด่าตอบหลี่เซี่ยงตง เขาพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง ก่อนโยนหินที่อุ้มอยู่ลงบนฝาปิดจนเกิดเสียง ‘ตึง’ ทึบหนักของประตูเมือง
จากนั้นก็โยนลงไปอีกหลายก้อนติด ๆ กัน แล้วจึงหอบหายใจแรง มือกุมท้องตัวเอง เดินโซเซจากไป
ส่วนหลี่เซี่ยงตงยังคงแผดเสียงด่าอยู่ก้นหลุม ขุดคำหยาบทุกคำที่นึกออกในชีวิตนี้มาด่าจนครบ
แต่ด่าไปก็เท่านั้น ด้านบนไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เขาถูกปิดขังอยู่ข้างในอย่างสมบูรณ์แล้ว
พอด่าจนเหนื่อย หลี่เซี่ยงตงก็หอบเล็กน้อย เขาหยิบกระติกน้ำจากเอวออกมาเขย่า ในนั้นยังมีน้ำอยู่กว่าครึ่งกระติก เพียงพอให้เขาประทังชีวิตได้อีกระยะหนึ่ง