กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 304 หมูป่ามากินบุฟเฟต์แล้ว
ก็ต้องนับว่าโชคดีที่สองคนนี้เดินมาด้วยกัน
ไม่อย่างนั้นในกองซังถั่วที่เรียงต่อกันเป็นท่อน ๆ แบบนี้ จู่ ๆ มีเสียงดังออกมา ก็ขนลุกพอตัวเหมือนกัน
เอ้อร์ลวี๋จื่อหยุดฝีเท้าทันที ยื่นมือไปดึงต้าเหยี่ยน กดเสียงลง “นี่ ต้าเหยี่ยน ได้ยินเสียงอะไรไหม”
เสียง ‘สวบสวบ’ นี่ ในยามค่ำคืนอันเงียบสงัดก็ยังได้ยินชัดพอสมควร
แถมเสียงนี้ยังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลูกตาต้าเหยี่ยนกลอกวนไปหนึ่งรอบ ใบหน้าเผยรอยยิ้มมีเลศนัย “เหอ ๆ ลวี๋จื่อ แก่ว่า จะไม่ใช่มีคนแอบมาทำเรื่องนั้นในกองซังถั่วกันหรอกนะ”
“เป็นไปได้ยังไง ข้างในกองซังถั่วมันแข็งโป๊ก ไม่กลัวตำเนื้อตำตัวหรือไง จะไปก็ต้องไปในกองฟางข้าวสาลีสิ”