กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 294 ในที่สุดผู้คนก็มาถึง
ยุคนี้ยังไม่มีโทรศัพท์มือถือ และไม่มีเครือข่ายอินเทอร์เน็ตด้วย
คนที่มารับได้รับเพียงแจ้งว่าจะให้มาวันไหน ส่วนรถบรรทุกจะมาถึงเมื่อไรนั้นต้องแล้วแต่ดวงล้วน ๆ หากรถบรรทุกเกิดเสียกลางทางขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอถึงเมื่อไร
เผลอ ๆ ปัญญาชนเหล่านั้นอาจต้องแบกสัมภาระเดินมาตลอดทางด้วยซ้ำ
หลี่เซี่ยงตงใช้เวลานั้นอยู่ท่ามกลางความอ่อนหวานบนหัวเตียงเตาที่บ้านตัวเอง ส่วนคนอื่นอีกหลายคนจากหมู่บ้านซวงจิ่งกลับต้องนั่งรอเก้ออยู่ที่สำนักงานจัดสรร
ทางหมู่บ้านไม่ได้ให้เงินพวกเขาสำหรับพักโรงแรมข้างนอก ทางสำนักงานจัดสรรก็ไม่รับผิดชอบเรื่องที่พัก อย่างมากก็จัดหาน้ำร้อนให้ไม่กี่กาเท่านั้น