กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 251 ทุ่มสุดตัวแล้วเหมือนกัน
“พี่ พวกเราหยุดทำได้ไหม ต้นขาฉันไม่ได้มีแผลอะไรเลย!” จางฉือเริ่มทนไม่ไหวแล้ว
นี่มันเจ็บเกินไปจริง ๆ เหล้าแตะแผลที คนก็สะดุ้งเฮือก ๆ อีกทั้งอากาศก็หนาวเกินไป แค่ถลกขากางเกงขึ้น น่องก็หนาวจนไม่ไหวแล้ว
ถ้าถอดกางเกงบุฝ้ายลงอีกนี่ ลมเป่าก้นเย็นสบายเลย
หลี่เซี่ยงตงปฏิเสธเสียงแข็ง “ไม่ได้ ถ้าแผลไม่ได้รับการจัดการให้ดี นายอยากเจ็บซ้ำสองหรือไง”
ไม่มีทางเลือก สองคนได้แต่ลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจ ถอดกางเกงบุฝ้ายออกจัดการแผลที่ต้นขา
พอจัดการเสร็จ ปากทั้งสองคนซีดม่วงเพราะหนาวแล้ว ท้องก็ร้องโครกครากขึ้นมาทั้งคู่