กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 17 ตามรอยกวางโรฝูงนั้นอีกครั้ง
นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร หลี่เซี่ยงตงยกชามตรงหน้าขึ้นมา ซดโจ๊กแป้งข้าวโพดคำหนึ่งริมชาม แล้วคีบผักดองเค็มเข้าปากคำหนึ่ง กัดหมั่นโถวข้าวโพดอีกคำ
แล้วจึงหันไปพูดกับซุนชิ่งเฟิง “อาเขย เมื่อกี้หมาป่าตัวนั้นอาเขยสังเกตเห็นอะไรบ้างไหม”
“อะไรล่ะ ฉันไม่ได้ดูดี ๆ มีอะไรเหรอ”
“หางหมาป่าตัวนี้ขาดไปท่อนหนึ่ง ผมก็เพิ่งสังเกตเห็นตอนยิงมันล้มแล้ว”
ซุนชิ่งเฟิงเบิกตากว้าง “อะไรนะ หางขาดไปท่อนหนึ่ง เธอจะบอกว่านี่คือหมาป่าตัวที่เข้ามาในบ้านเราเหรอ”
“ครับ ผมคิดว่าใช่ น่าจะเป็นตัวนั้นแหละ ช่วงนี้มันคงคอยตามหาผมอยู่ พอวันนี้ได้โอกาสเลยกระโจนเข้ามาใส่ผม”