กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยอดภูเขาร้าง
หลี่ขุยกำลังนั่งอยู่ในกระโจมทหาร จ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของฉู่เฟิงอย่างตั้งใจ
แน่นอนว่าข้างกายหลี่ขุยยังมีสมาชิกเหยียนหวงอีกหลายคนยืนอยู่
“ลุงหลี่ นี่คือคนที่ผู้บัญชาการเซี่ยระบุชื่อว่าต้องการตัวใช่ไหม ดูแล้วออกจะ…” เซี่ยเย่เย่ เด็กสาวผมม่วง ใช้มือเล็กเท้าคาง พลางเม้มปากพูด
“อืม นักเรียนของฉันเอง เป็นยังไงล่ะ?” หลี่ขุยหัวเราะหึ ๆ
เซี่ยเย่เย่มีสีหน้ารังเกียจ สะบัดขนลุกซู่ไปทั่วตัว
“ลุงหลี่ ลุงทำแบบนี้…ดูเหมือนคนโรคจิตนิดหน่อยนะ”
หลี่ขุย: “……”
แต่ในวินาทีถัดมา
มุมปากของหลี่ขุยก็กระตุกขึ้น