กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
“ซีเจวี๋ย!” เสียงเรียกอ่อนโยนทำให้น้ำตาของฉินซีเจวี๋ยไหลพรั่งพรูลงมา
เขาไม่ได้ร้องไห้มานานกี่ปีแล้ว
แต่เมื่อเห็นคนที่มีชีวิตยืนอยู่ตรงหน้า เขากลับควบคุมตัวเองไม่ได้เลย
เย่หมิงท่าเองก็กำลังร้องไห้อย่างเงียบงัน
เธอไม่คิดเลยว่าการได้พบกันอีกครั้งจะต้องรอนานถึงสิบปี
เมื่อมองลูกชายที่เติบโตจนสง่างาม เธอก็รู้สึกผิดอย่างเหลือเกิน
เธอทำผิดต่อลูกชายของตัวเอง
แม่ลูกได้แต่ยืนมองหน้ากันทั้งน้ำตาอยู่นาน
ไม่รู้ว่าใครเป็นฝ่ายขยับก่อน บางทีอาจเป็นเพราะทั้งคู่ต่างวิ่งเข้าหากันโดยไม่ได้นัดหมาย
“ซีเจวี๋ย แม่ขอโทษ”