กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167 จวน
เว่ยจิ้งยืนอยู่หน้าที่นั่ง มองจางเสี่ยวฮุยประคองหลี่หลานออกมาอย่างระมัดระวัง จางเสี่ยวอิงกับจางเต๋อหยวนเดินตามหลัง เมื่อพวกเขาเห็นเว่ยจิ้งก็หันมาคารวะเขา เว่ยจิ้งคารวะตอบเช่นกัน
เมื่อมาถึงเมืองหลวง อยู่ใต้ฝ่าพระบาทของโอรสสวรรค์แล้ว ครอบครัวนี้ก็ยังสงบนิ่งเหมือนเดิม ราวกับที่นี่เป็นถิ่นที่พวกเขาอาศัยอยู่มานาน
ก็เป็นถิ่นที่พวกเขาอยู่มานานจริง ๆ นั่นแหละ!
ถ้าจางเสี่ยวอิงรู้ว่าเว่ยจิ้งคิดอะไรอยู่ เธอคงพูดในใจว่า คุณนายคนนี้อยู่ที่นี่มาตั้งยี่สิบสี่ปีแล้วนะ นานกว่านายเสียอีก เจ้าหนุ่มน้อย
ครอบครัวของพวกเขาตามเสี่ยวฝูจื่อลงไปชั้นล่าง รถม้ากับม้าต่างรออยู่ข้างล่างแล้ว