กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 152 หมดสติ
เว่ยกั๋วกงเห็นเว่ยอู่อีไม่ตอบคำถาม ไม่ได้ปฏิเสธด้วยซ้ำ จึงคิดว่าบุตรชายของตนอาจพึงใจหญิงปีศาจคนนั้น ทำให้หนังศีรษะชาวาบ
ครั้นมองเว่ยอู่อีอีกครั้ง เขาก็นึกถึงเจ้านายที่ชวนให้หนักใจของอีกฝ่าย ใจพลันหงุดหงิดขึ้นมา เรื่องที่หญิงปีศาจทำ หากแพร่ออกไป ฮูหยินของเขาคงเป็นลมเพราะโกรธทันที!
“มีคนอื่นรู้เรื่องนี้หรือไม่?” เว่ยกั๋วกงถาม
หากปิดบังไว้ได้สักระยะ รอให้ฮูหยินคลายโทสะแล้วค่อยรู้เรื่อง นางก็จะไม่ต้องตกใจหนักเหมือนเขาเมื่อครู่นี้
“ตอนหมอจางน้อยผ่าท้องพระชายา องค์หญิงผิงหยางพาสาวใช้ของนางไปช่วยงานขอรับ” เว่ยอู่อีกล่าวอย่างระมัดระวัง
เว่ยกั๋วกงเบิกตากว้าง ตบโต๊ะดังปัง “เร็ว! รีบไปห้ามฮูหยิน!”
สายไปแล้ว!