กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140 ถิ่นเดิม
จางเสี่ยวอิงมองเว่ยจิ้งอย่างไม่เข้าใจ ชายหนุ่มผู้ชอบทำหน้าขรึมอยู่ตลอดคนนี้เผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมาน้อยครั้งนัก
“ทุกท่าน” เขาเปล่งเสียงขึ้น “ให้พวกเราขอบคุณหมอจางน้อยที่เหน็ดเหนื่อยสั่งสอนก่อน!”
ไม่รู้ว่าเขาทำสัญญาณอะไร สมาชิกคณะนักร้องประสานเสียงกว่าร้อยคนก็พลันคุกเข่าข้างเดียวพร้อมกัน กล่าวเสียงดังว่า “ขอบคุณหมอจางน้อยที่เหน็ดเหนื่อยสั่งสอน”
จางเสี่ยวอิงสะดุ้ง รีบหลบไปอยู่หลังเว่ยจิ้ง พลางร้องว่า “ลุกขึ้นเร็ว ลุกขึ้นเร็ว!”