เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 77 ร้อนใจดั่งไฟเผา
ที่หน้าสนามสอบขุนนางเมืองเจิ้นติ้ง จางเต๋อกว่างกับจางเต๋อจิ้นผู้เป็นน้องชายยืนใจลอย ทั้งสองร้อนใจรอประตูสนามสอบขุนนางเปิดออก ไม่มีใครพูดอะไร ได้แต่มองไปยังประตูสนามสอบขุนนางอย่างเหม่อลอย
ในที่สุดทหารที่เฝ้าประตูก็เปิดประตู ผู้เข้าสอบที่ถูกเคี่ยวกรำมาสามวันสองคืนพากันกรูออกมา ราวกับฝูงมดที่พุ่งออกจากรูอย่างกะทันหัน
จางเต๋อหยวนเดินออกมาพร้อมฝูงชนเช่นกัน เมื่อเทียบกับผู้เข้าสอบรอบตัวที่แทบเหลือแรงเพียงแค่ก้าวเท้า เขาดูผ่อนคลายและสุขุม มีเพียงใบหน้าที่เผยความเหนื่อยล้าเล็กน้อย
“พี่!” จางเต๋อจิ้นตาไว เห็นพี่ชายตั้งแต่แรกก็ยกมือขึ้นเหนือศีรษะ โบกไปมาอย่างแรง
จางเต๋อหยวนก็เห็นน้องชายทั้งสอง จึงเบียดฝูงชนเข้าไปหา พวกน้องชายกลับไม่ได้ถามทันทีว่าเขาสอบเป็นอย่างไร จางเต๋อกว่างเอ่ยประโยคแรกว่า “พี่! แย่แล้ว! พวกหูป่าเถื่อนบุกมาแล้ว!”