กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 58 พันรัด
เซียวหยวนจิ่นหลับยาวจนถึงเช้าวันถัดมาจึงตื่นขึ้น เมื่อตื่นแล้วรู้สึกว่าความหนักอึ้งที่กดอยู่ในอกมานานคล้ายมลายหายไป ร่างกายผ่อนคลายขึ้นไม่น้อย
เมื่อนึกถึงท่านพ่อ หัวใจก็เจ็บแปลบขึ้นมา แต่ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ราวกับมีเส้นไหมพันกันเป็นก้อนอุดอยู่ในลำคอ แล้วแผ่ซ่านไปทั่วร่าง รัดหัวใจ ตับ ปอดของนางแน่นขึ้นเรื่อย ๆ...
นางไม่เชื่อว่าท่านพ่อจากไปแล้ว ไม่เคยเชื่อเลย
ทหารที่สิ้นใจต่อหน้าพวกเขาเมื่อวาน นางก็รู้จัก เขาเป็นคนที่เรียนรู้ได้เร็วและตั้งใจที่สุดในบรรดาผู้เข้าอบรม
เขาตาย นางก็เสียใจมาก ใครเล่าจะไม่เสียใจ? แต่นางก็แค่เสียใจเท่านั้น จนกระทั่งอาจารย์จางน้อยจับมือเขาแล้วร้องเพลง นางก็ทนไม่ไหว