กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 ยักษิณี
หัวใจของเว่ยจิ้งราวกับถูกมือคู่หนึ่งบีบคลึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งเปรี้ยวทั้งคับแน่นจนบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร
นางถึงกับยอมแต่งไปอยู่เป่ยหูไกลถึงเพียงนั้น เห็นได้ว่าลู่เผิงเฟยที่นางเอ่ยถึงเมื่อเช้า หากเป็นคู่หมั้นของนางจริง ก็คงรังเกียจนางแล้วและไม่อยากสานสัมพันธ์หมั้นหมายต่อ
ช่างตาถั่วเสียจริง!
แม่นางน้อยที่แสนดีเช่นนี้ ทั้งมีน้ำใจและน่าสนใจ เป็นหมอแล้วอย่างไร? คนทั่วไปเป็นหมอแบบนางไม่ได้หรอก
เป็นหมอแล้วต้องเย็บซ่อมร่างกายบุรุษทุกวันหรือ? ชิ! ไม่ใช่พูดกันหรอกหรือว่าในสายตาหมอไม่มีชายหญิง เกรงว่าในสายตาแม่นางจาง ร่างกายของบุรุษคนนั้นคงไม่ต่างจากขาหมูที่นางใช้ฝึกเย็บเข็มกระมัง