กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 43 เยียวยา
คนที่โผเข้าไปกอดเว่ยจิ้งแล้วร้องไห้โฮคือเซียวหยวนจิ่น
“ท่านพูดแล้วนี่นา…ว่าจะล่าลูกจิ้งจอกมาให้ข้าทั้งครอก…แล้วยังจะล่า…ลูกกวางมาให้ข้าอีก แต่ทำไมท่านถึง…ไม่กลับมาเล่า! ท่านพ่อ ท่านไม่ต้องการข้าแล้วหรือ?”
นางร่ำไห้สะอึกสะอื้น พูดขาด ๆ หาย ๆ พลางดึงเสื้อเว่ยจิ้งแล้วเขย่าอย่างแรง “ท่านพูดแล้วนี่นา…ว่าถ้าข้าควบม้าเองได้…จะพาข้าไปล่าสัตว์ ข้าทำได้แล้วนะ! ท่านพ่อ ท่านทิ้งยางยางไปไม่ได้นะ! ฮือ ๆ ๆ ๆ …………”
ทุกคนต่างตกตะลึง
แม่นมเฝิงทั้งเจ็บปวดใจและทอดถอนใจ
องค์หญิงร้องไห้ฟูมฟายสนั่นหวั่นไหวเหมือนตอนยังทรงพระเยาว์อีกแล้ว นับว่าเป็นเรื่องดีหรือไม่? เพียงแต่การที่องค์หญิงร้องไห้โวยวายต่อหน้าผู้คนเช่นนี้ ย่อมเสียพระเกียรติอยู่บ้าง