0477

⬢⬢⬢

ตอนที่ 477 เจ้าหูหนวกหรือไร?

เมื่อจอมมารไร้รักและราชามารกับจอมมารอีกหลายตนล้มตายลง เผ่ามารในยามนี้ก็ไม่อาจก่อเรื่องใหญ่ได้อีก

แม้สำนักใหญ่ทั้งหลายในโลกบำเพ็ญจะไม่ได้คาดหวังสิ่งใดจากเซียนที่ลงมายังโลกมนุษย์ แต่ไม่ว่าจะอย่างไร หากคราวนี้ไม่ใช่เพราะเซียนเหล่านี้ลงมาทันเวลา พวกเขาที่คิดจะจัดการกับเผ่ามารก็เกรงว่าจะต้องแลกด้วยราคาอันมหาศาล

ด้วยเหตุนี้ ประมุขนิกายตราเทพสือกู้อี้จึงถูกผลักออกมาเป็นตัวแทน นำเหล่าผู้ทรงอำนาจของสำนักบำเพ็ญทั้งหลายมาคำนับท่านบรรพชนเหล่านี้

กล่าวขอบคุณอย่างเป็นพิธีต่อการที่ท่านบรรพชนอุตส่าห์ลงมาจัดการช่วยเหลือพวกเขา

ใครๆ ก็ย่อมอยากฟังคำพูดดีๆ ความอึดอัดในใจของเหล่าเซียนที่ยังไม่หายดีก็ค่อยๆ สบายขึ้นในที่สุด

ไม่อย่างนั้นทั้งที่เย่ชิงเหยียนไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ผู้ฝึกตนแดนเบื้องล่างเหล่านี้กลับรู้จักแต่เย่ชิงเหยียน

ในใจย่อมไม่สมดุลเป็นธรรมดา

เมื่อใจสบายแล้ว ต่อหน้าผู้ฝึกตนรุ่นหลัง ประมุขตำหนักอนันต์ก็พยายามแสดงด้าน 'เป็นกันเองเข้าถึงง่าย' ของตนให้เห็นมากที่สุด กล่าวว่า "เรื่องนี้จะว่าไปก็บังเอิญนัก ข้าพเจ้ากับสหายเซียนทั้งหลายเพียงลงมาดูบ้านเกิด มิใช่หรือ ตั้งแต่เหินสู่เซียนมาก็ไม่เคยมีโอกาสเช่นนี้กลับมา ไม่คิดว่าจะได้พบกับเรื่องเผ่ามารบุกพอดิบพอดี พูดได้เพียงว่าวาสนาเผ่ามารมาถึงจุดจบแล้ว ภายในพันปีข้างหน้าเผ่ามารจะก่อเรื่องใหญ่ได้ยากอีก"