0302

⬢⬢⬢

ตอนที่ 302 หรือว่าพวกเราจะวิ่งกลับไปดี

ทุกคนกระโดดไปพลาง รักษาระยะห่างไปพลาง

เพราะยังคงเคลื่อนไหวอยู่อย่างต่อเนื่อง เถาปีศาจที่อยู่ใต้ดินจึงสงบลงจริง ๆ

ทว่า พฤกษาอสูรย่อมไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาจากไปเช่นนี้อย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นว่าเหล่าผู้ฝึกตนรักษาระยะห่างออกไป ลำต้นของพฤกษาอสูรขนาดใหญ่นั้นก็ร่ายรำขึ้นมาราวกับอสรพิษ

ลำต้นที่เต็มไปด้วยหนามทมิฬยืดยาวออกไปอย่างไร้ขีดจำกัด ราวกับอสรพิษอ้าปากกว้าง พุ่งเข้ามากัดพวกเขาราวกับบ้าคลั่ง!

พวกมันร่ายรำด้วยความเร็วอย่างยิ่ง ยิ่งมีจำนวนมหาศาล เพียงแค่พริบตาเดียว ก็แผ่ปกคลุมทั่วผืนฟ้าอย่างหนาทึบ!

ยามที่เย่ชิงเหยียนหันกลับไปมอง พลันมีความรู้สึกหนังศีรษะชาด้านวาบขึ้นมา

เห็นเพียงท้องฟ้าทั้งผืนถูกกิ่งไม้ที่คล้ายกับอสรพิษเหล่านั้นเข้าปกคลุมอย่างรวดเร็ว ดั่งเกาทัณฑ์หมื่นดอกแผลงพร้อมกัน แผดคำรามไล่ตามหลังพวกเขามา!